Murphy Munro zingt over huiselijk geweld.

Het nummer is geschreven vanuit de optiek van een man, die bij momenten zijn vrouw erg onheus behandelt. In het nummer betuigt hij geen spijt, echter : hij zet haar met de rug tegen de muur. Hij houdt namelijk van haar, blijft wat er ook gebeurt haar echtgenoot én… Zij is ook voor eeuwig ‘de zijne’. In de tweede strofe is er besef : soms weet hij met z’n emoties geen weg en doen zijn armen haar pijn, ook al zijn ze bedoeld om haar lief te hebben… Op het einde van het nummer vraagt hij haar om samen te vechten. Samen voor wat ze waard zijn, maar kan ze dat of zal ze tegen hem vechten? Dat is de slotzin.

Inspiratie voor dit lied haalde ik uit erg dichte kring. In het bijzonder mijn (oud-) leerlingen waren het, die met hun ervaringen en getuigenissen een rechtstreekse inspiratiebron vormden voor dit lied. Ik sta immers in het dagelijkse leven voor de klas als leraar niet-confessionele zedenleer op PIVA.

Murphy Munro